Diep in de zee

Een journalistiek blog omtrent de Nederlandse zeeën.

HET VERHAAL VAN: een beroepsvisser

6 reacties

Gerrie van den Hoek op een van zijn boten (foto: archief Gerrie van den Hoek)

Gerrie van den Hoek op een van zijn boten (foto: persoonlijk archief Gerrie van den Hoek)

Voor dit artikel ben ik met de bus, helemaal naar Kerkwerve afgereisd. Beroepsvisser Gerrie van den Hoek woont, samen met zijn vrouw en kinderen, heel toepasselijk aan de Bootsweg in het Schouwen-Duivenlandse dorp. Vanaf Middelburg duurde de rit ongeveer een uur. Onderweg reed ik over de stormvloedkering, waar ik afgelopen zaterdag een videoblog over plaatste. Normaal heb ik een bloedhekel aan in de bus zitten, maar deze rit had wel iets. Gisterenochtend heeft het in Zeeland keihard gesneeuwd, waardoor het kustlandschap waar ik met de bus langs reed, prachtig wit gekleurd was. Een heel ander gezicht dan ’s zomers, maar zeker niet minder mooi!

Kerkwerve ligt aan de Oosterschelde en Gerrie heeft daar samen met zijn vader een eigen visserij, Visserijbedrijf A.A.K. van den Hoek & Zoon. Na de lange busreis, word ik vriendelijk ontvangen door Vera, de vrouw van Gerrie. Door het kleine stukje lopen door de sneeuw en ijskoude wind, ben ik helemaal verkleumd. Ik neem het kopje koffie wat ze me aanbiedt dan ook wat graag aan. Aan de tafel in hun gezellige ogende woonkamer, wacht ik op Gerrie die in zijn schuur bezig is met onderhoud van het vismateriaal.

Gerrie aan het werk (foto: persoonlijk archief Gerrie van den Hoek)

Gerrie aan het werk (foto: persoonlijk archief Gerrie van den Hoek)

Eenmaal binnen verteld Gerrie dat hij al vanaf jongs af aan wist dat hij beroepsvisser wilde worden. ‘’Mijn vader is ook visser. Toen ik een jaar of tien/elf was ging ik al weleens met hem mee. Langzaam groei je in het vak, dus ben ik na de middelbare school meteen naar de visserijschool gegaan. Ik was zeventien of achttien toen ik klaar was. Ik ben nu eenenveertig, dus reken maar uit!’’ Gerrie vist dus al ongeveer 24 à 25 jaar. Hij vist vooral in de Oosterschelde op paling, kreeft, tong, zeebaars, harders, krabben en sepia(zeekatten). Hierdoor is hij nooit heel lang van huis weg. De Oosterschelde is niet heel groot, meestal gaat hij s’ochtends vroeg weg en komt hij s’avonds thuis. Vera zegt een beetje lachend: ” Behalve ’s zomers dan slaapt hij alleen thuis, hij gaat dan ’s ochtends rond vijf uur weg en is hij tussen tien en elf pas weer terug!” Gerrie beaamt dit, maar vertelt dat hij dan ’s middags wel even thuis is, vaak is hij dan bezig met het onderhoud van de materialen.

Het visserijseizoen begint ongeveer in maart. ”We beginnen dan met vissen op tong, we doen dat met netten, zogenaamde staand want netten. Dat zijn netten van een kilometer lang, die ongeveer een halve meter boven de bodem, zodat de krabben er zo min mogelijk in blijven zitten. Het is nogal veel werk om die er weer allemaal uit te moeten halen. Tongen zijn nachtvissen, dus we zetten de netten altijd ’s avonds neer en halen ze ’s ochtends vroeg weer leeg. Dan zitten er ook minder krabben in de netten, want die zijn ’s nachts minder actief. In de middag vissen we dan op harders en andere vissen. Of we zetten alvast de kettingen voor de kreeftenvangst in het water. ” verteld Gerrie. ”Vanaf de laatste donderdag in maart tot en met 15 juli mogen we vissen op Oosterscheldekreeft. Die periode vissen we op niets anders, kreeft is interessanter vanwege de prijs. En je kunt beter één ding goed doen, dan twee half! Soms hebben we wel een beetje bijvangst zoals sepia en paling. De netten waarmee we de kreeften vangen laten we het hele jaar staan. Als het kreeftenseizoen over is, vangen we daarmee krabben, de kreeften gooien we er dan gewoon uit. Als je buiten het kreeftenseizoen wordt gepakt met kreeften, mag je het eerst volgende kreeftenseizoen de eerste zes weken niet vissen.”

De officiële opening van het kreeftenseizoen is altijd een big happening. Ik ben zelf een paar jaar geleden een keer mee geweest. De eerste Oosterschelde kreeft wordt dan overhandigt aan de commissaris van de koningin in Zeeland, Karla Peijs. Gerrie verteld blij te zijn met al de aandacht die de kreeft krijgt.” Het is goed voor vissers dat er reclame wordt gemaakt voor onze producten, zelf doen we dat niet zo snel.” Na het kreeftenseizoen vangt Gerrie weer gewoon de andere vissen.

Gerrie's vader en dochter laten samen jonge palingen vrij in de Oosterschelde (foto: persoonlijk archief Gerrie van den Hoek)

Gerrie’s vader en dochter laten samen jonge palingen vrij in de Oosterschelde (foto: persoonlijk archief Gerrie van den Hoek)

Ik heb wel eens gehoord, dat het met de Paling niet zo goed gaat. Als ik Gerrie hiernaar vraag, beaamt hij dit. ”We doen ook mee aan het project paling over de dijk. Het gaat heel slecht met de paling in de Oosterschelde. Vroeger kon mijn vader leven van enkel de palingvangst, nu kan dat echt niet meer! Paling is een vis die opgroeit in zoet of brak water, maar zich voorplant in de Sargassozee voor de Verenigde Staten. De palingen hier in Nederland kunnen alleen niet meer door de gemalen, want dan worden ze letterlijk gemalen. Voor de dijken worden fuiken gezet, en de palingen laten we dan weer los in de Oosterschelde. Mijn vader houdt zich hier vooral mee bezig.”

Als ik vraag of Gerrie wel eens last heeft van bijvoorbeeld plezierjacht verteld hij het volgende:”Vijftien jaar geleden zag je misschien één zeilboot per dag, nu zijn dat er ’s zomers zeker veertig. Toch heb je er niet echt last van, je moet gewoon een beetje rekening houden met elkaar. Plezierjachten varen natuurlijk enkel in het vaarwater, en daar vissen wij niet zo veel.” Zelf heb ik de ervaring dat iedereen altijd heel vriendelijk is op het water. Mensen zwaaien vriendelijk naar elkaar en helpen elkaar waar nodig. Volgens Gerrie is dat heel belangrijk. ”Op het water heb je elkaar gewoon hard nodig. Een keer ging op het water de motor van mijn boot stuk, je kan dan niets. Een andere vissersboot heeft mij toen het water uitgesleept.” Sportduikers zijn wel heel soms een last voor de vissers op de Oosterschelde.” De laatste drie à vier jaar heb ik niet meer zo veel last van duikers, maar hiervoor maakte ze regelmatig fuiken kapot, of lieten ze de vissen eruit. Ze willen de vissen dan ‘redden’. Tegenwoordig begrijpen duikers gelukkig beter wat wij doen. Heel soms heb ik nog een geopende fuik. Er zullen waarschijnlijk altijd een paar vervelende duikers bij blijven zitten.”

Ik ben erg benieuwd hoe Gerrie de toekomst van de visserij ziet. ” Ik denk wel goed, als iedereen gewoon goed oplet wat hij doet. Ik vind wel dat er momenteel te veel vergunningen zijn om op de Oosterschelde te vissen. Dat zijn er momenteel denk ik zo’n vijfenveertig, waarvan er vijfentwintig in gebruik zijn. De rest ligt zeg maar in de kast. Ik ben bang dat ze daarom binnenkort meer vergunningen gaan uitgeven. Want met de stand van de vissen in de Oosterschelde gaat het nu best goed. Iedereen heeft het continu over duurzaamheid, maar er is nog geen ecologisch probleem, wel een economisch probleem, wat zo in een ecologisch probleem kan veranderen.” De maand van de tilapia vind ik ook zoiets raars. Het Nederlandse productschap vis zet deze maand de buitenlandse kweekvis een maand lang centraal. Gerrie zegt:” Ze moeten onze Nederlandse vissen promoten. Nederlandse vissers vangen op duurzame manier vissen in onze eigen zeeën. Een aantal jaar geleden ging het niet zo goed met de Nederlandse vis, toen hebben de mensen kweekvis moeten leren eten. Nu gaat het wel weer goed, en promoten ze nog steeds de kweekvissen, daar is niets duurzaams aan.”

Tot slot stel ik Gerrie de volgende vraag. Als je alles over kon doen, zou je dan weer visser worden? Hij beantwoord met een volmondige ja.

”Visserman, dat ben je of dat ben je niet”

Advertenties

Auteur: jasminseijbel

jasminseijbel.wordpress.com

6 thoughts on “HET VERHAAL VAN: een beroepsvisser

  1. Interessant stukje over visser Gerrie. Leuk geschreven.

  2. Dit is prachtig. Goed verwoord,plezierig om te lezen. Dat veel mensen dit mogen lezen Ik zie uit naar je volgende verhaal.

  3. Mooi verhaal, zeker. De opvallende quotes zou ik uitlichten als ik jou was! Supertof dat je echt op pad bent gegaan (door weer en wind en sneeuw 😉

    Het is alleen wel heel lang. Heb je daar bewust voor gekozen? Ik zou er zelf makkelijker doorheen zijn gekomen als de alinea’s korter waren, of het hele verhaal korter was. Ik vind dat ook altijd heel moeilijk hoor. Maar misschien zou dat het wel voor meer mensen op ’t eerste gezicht aantrekkelijker maken om alles te lezen!

    • Hoi Fenna,
      Ik heb bewust gekozen voor de lengte van het stuk. Ik snap wat je bedoelt, maar mijn doelgroep heeft een grotere spanningsboog dan de gemiddelde internetgebruiker. Hoewel dit artikel wel echt de maximale lengte die ik wil gebruiken op mijn blog heeft gekregen. Langer zullen ze niet worden. Ik vind het heel fijn dat je kritisch leest. Ik heb na het lezen van je reactie een alinea door midden geknipt. Dit was mis gegaan in de publicatie, dus bedankt dat je me op de lengte heb gewezen, anders was ik het zeer waarschijnlijk vergeten!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s